و از محمّد باقر و جعفر صادق عليهما السلام روايت است كه مراد به اين نعمت ولايت أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب عليه السّلام است « 1 » بيانه : و أتممت عليكم نعمتى . اگر آنچه ناتمام باشد از او سؤال كنند أوليتر كه از آنچه كمال دين و تمام نعمت و رضاى خداى از مكلّفان در مسلمانى در آن باشد سؤال كنند و از آن بپرسند .

--> ( 1 ) - مولى فتح اللّه ( ره ) در منهج الصادقين گفته : « در عيون اخبار الرضا باسانيد صحيحه از ابراهيم بن عبّاس صولى كه والى أهواز بود نقل كرده كه او گفت : من نزد علىّ بن موسى الرضا ( ع ) بودم آن حضرت فرمود : ليس فى الدنيا نعيم حقيقىّ ؛ بعضى فقها در آن مجلس حاضر بودند گفتند كه : حضرت عزّت فرمود كه : لتسألنّ يومئذ عن النعيم ؛ اين نعيم در دنياست كه آن آب سردست ، آنحضرت آواز بلند گردانيد و فرمود : كذا فسّرتموه أنتم و جعلتموه على ضروب ؛ فقالت طائفة : هو الماء البارد ، و قال غيرهم : هو الطعام الطيّب ، و قال آخرون : هو النوم الطيّب ؛ به اين طريق تفسير ميكنيد و آن را بر چند وجه توجيه مينمائيد ؟ ! پس طايفهء از شما به آب سرد تعبير ميكنند ، و بعضى ديگر بطعام ، و گروهى ديگر بخواب خوش ؛ و اين چنين نيست كه ميگويند و بعد از آن فرمود : و لقد حدّثنى أبى عن أبيه عن أبى عبد اللّه ( ع ) : أنّ أقوالكم هذه ذكرت عنده فى قول اللّه عزّ و جلّ [ ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ] فغضب و قال : انّ اللّه عزّ و جلّ لا يسأل عباده عمّا تفضّل عليهم به و لا يمنّ بذلك عليهم و الامتنان بالانعام مستقبح من المخلوقين فكيف يضاف الى الخالق عزّ و جلّ ما لا يرضى المخلوقون به و لكنّ النعيم حبّنا أهل البيت و موالاتنا يسأل اللّه عنه ؛ بعد التوحيد و النبوة لأنّ العبد اذا و فى بذلك أدّاه الى نعيم الجنّة الذى لا يزول . و لقد حدّثنى بذلك أبى عن أبيه محمّد بن علىّ عن أبيه علىّ بن الحسين عن أبيه عن أبيه أنّه قال قال رسول اللّه : يا علىّ ان اوّل ما يسأل عنه العبد بعد موته شهادة ان لا إله الا اللّه و ان محمّدا رسول اللّه و أنّك ولىّ المؤمنين ؛ فمن أقرّ بذلك و كان يعتقده صار الى النعيم الذى لا زوال له . يعنى پدر من حديث كرد كه اين اقوال مذكور شد نزد أبى عبد اللّه ( ع ) در آيهء كريمهء [ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ] آن حضرت در غضب شده فرمود : حق سبحانه و تعالى سؤال نكند بندگان خود را از آنچه بفضل خود بر بندگان انعام كرده باشد و بر ايشان منّت ننهد چه امتنان بنعم از مخلوق قبيح است پس چگونه آن را نسبت به خالق توان داد ؟ ! ليكن مراد بنعيم در اين آيه دوستى ماست كه أهل البيتيم و موالات ما كه حق سبحانه و تعالى از آن سؤال كند بعد از توحيد و نبوّت ؛ زيرا كه بنده هرگاه به اين نعيم وفا كند او را بروضهء رضوان رساند كه هرگز سمت فنا و زوال نپذيرد و پدر من از آباء كرام خود حديث كرده كه حضرت پيغمبر ( ص ) امير المؤمنين ( ع ) را گفت : اى على اوّل آن چيزى كه بنده را بعد از مرگ از آن سؤال كنند كلمهء شهادتين باشد و ولايت و محبّت تو ، پس هر كه به اين اقرار كند و اعتقاد نمايد بنعيم ابدى و سعادت سرمدى رسد » .